Obchodzimy kolejną rocznicę zamachu na prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza i jego śmierci. Bardzo wielu dziennikarzy i komentatorów wskazywało na media publiczne jako moralnie współodpowiedzialne za tę tragedię.

TVP nie przyjęła tego punktu widzenia. Przeciwko wspierającym go wytoczono powództwa, wniesiono akty oskarżenia. Mimo poważnych zarzutów formułowanych przeciwko TVP sądy uznały, że wypowiedzi na temat telewizji publicznej mieszczą się w ramach dopuszczalnej krytyki.

Nasze życie polityczne jest nacechowane sianiem nienawiści, obrzucaniem przeciwników błotem i obrzydzaniem działań propaństwowych. To sprawia, że wiele osób, które mogłyby wnieść dużo dobrego do polityki, trzyma się od niej z daleka. I o to właśnie siewcom nienawiści często chodzi. Chcą przez to chronić ludzi cynicznych i niekompetentnych przed kompetentnymi i szlachetnymi.

Nie wiadomo, czym ostatecznie kierował się zabójca prezydenta. Bezsporne jest to, że Paweł Adamowicz był ofiarą nieprzerwanej kampanii oszczerstw. Efektem takiego sposobu uprawiania polityki jest także śmierć. Bo skoro danego polityka przedstawia się jako zdrajcę, kryminalistę, to w końcu znajdzie się ktoś, kto zechce wymierzyć napędzaną podłością sprawiedliwość.

Dlatego konieczna jest zmiana sposobu komunikowania się i uprawiania polityki w naszym państwie. To dotyczy wszystkich. Tragiczna śmierć prezydenta Gdańska musi nam uświadomić, że słowa bywają śmiercionośne. A życia nie wróci nikt. Krytyka jest w demokracji niezbędna, natomiast oszczercza nagonka zabija. Zabija samą demokrację opartą na dialogu i wspólnocie, ale zabija też w jak najbardziej fizycznym sensie. Musimy to zmienić. Dla nas samych. Dla Polski.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Jedną z „wad” Unii Europejskiej i źródłem problemów w Polsce jest wprowadzony wymóg konsultacji społecznych przy projektach ubiegających się o finansowanie z Funduszy Europejskich, czyli praktycznie przy wszystkich inwestycjach publicznych.

Poczucie bezpieczeństwa to jeden z elementów miejsca, w którym dobrze się mieszka, ale i samej demokracji. Gdy władza staje się totalitarna, nikt z nas poczucia bezpieczeństwa mieć nie może nawet w elementarnych kwestiach. Procesy rozpadu demokracji są w naszym kraju czytelne, zwłaszcza gdy spojrzymy na to, co się dzieje z prawem, polityką międzynarodową czy pozycją Polski w UE. Sprawy codzienne są jednak jeszcze bardziej zatrważające, uświadamiają nam bowiem, że nasze państwo nie tylko przestaje funkcjonować w porządku prawnym, ale też degeneruje się na wielu płaszczyznach.

Poczucie bezpieczeństwa to jeden z elementów miejsca, w którym dobrze się mieszka, ale i samej demokracji. Gdy władza staje się totalitarna, nikt z nas poczucia bezpieczeństwa mieć nie może, i to nawet w takich elementarnych kwestiach jak wezwanie straży pożarnej – bo a nuż nadciągnie za nią policja? Procesy rozpadu demokracji są w naszym kraju czytelne, zwłaszcza gdy spojrzymy na to, co się dzieje z prawem, polityką międzynarodową czy pozycją Polski w UE. Sprawy codzienne są jednak jeszcze bardziej zatrważające, uświadamiają nam bowiem, że nasze państwo nie tylko przestaje funkcjonować w porządku prawnym, ale też degeneruje się na wielu innych płaszczyznach.

Dwie nastolatki zostały wciągnięte do radiowozu policji, a dokładniej, policjanci kazali jednej z nich wsiąść do radiowozu, a ta poprosiła koleżankę, by jej towarzyszyła. Radiowóz ruszył z impetem, tak że dziewczyny nie miały czasu na zapięcie pasów, jechał za szybko i w efekcie wpadł na drzewo. Policjanci nie zainteresowali się stanem dziewczyn po kolizji, a któryś z nich kazał im wyp*****lać. Jedną z nastolatek czeka operacja nosa po złamaniu kości z przemieszczeniem. Druga, ze spuchniętą, potłuczoną ręką, została wezwana na komisariat i będzie przesłuchiwana. Policjanci nie wytłumaczyli dziewczynom, dlaczego kazali im wsiąść do radiowozu, nie udzielili im pierwszej pomocy, a co najważniejsze, jechali do lasu w przeciwnym kierunku niż ich komenda.

Oczywiście można snuć przypuszczenia, że dziewczynki były agresywne, może wyzywające, wulgarne, może miały za kuse spódniczki, a może po prostu są dziewczynkami, mają ręce, nogi, piersi i pupy. Nastolatki przeżyły traumę. Jedna z nich powiedziała mamie, że ten wypadek je ocalił. Dziewczyna czuje, że gdy była w wozie policyjnym, uratował ją wypadek – czy może być coś gorszego? Ta młoda osoba siedziała w samochodzie prowadzonym przez osoby pobierające pensje właśnie za chronienie nas, obywateli i obywatelki, przed niebezpieczeństwem. W wozie policyjnym – pierwsza zasada państwa demokratycznego – każdy powinien czuć się bezpiecznie, niezależnie od tego, kim jest. Żaden obywatel i żadna obywatelka, nawet jeżeli łamią prawo, nie mogą być łamani przez policję. To w reżimach, gdzie porządki dyktuje skorumpowana policja, przekupione wojsko, obstawiona swoimi prokuratura i totalitarna władza, widok służb mundurowych budzi niepokój. Gdy policja czuje się bezkarna, gdy komendant główny policji zabawia się granatnikami, gdy minister spraw wewnętrznych i administracji to ułaskawiony przez prezydenta człowiek z zarzutami karnymi w życiorysie, gdy prezydent państwa łamie konstytucję, oznacza to jedno: państwo opiera się na fatalnych fundamentach.

Koszmar, jaki przeżyły dwie nastoletnie dziewczyny, to horror nas wszystkich. Nie wolno nam traktować go jako błędu policji czy wyskoku konkretnych policjantów. Jesteśmy świadkami i świadkiniami rozkładu naszej rzeczywistości, dysfunkcji państwa na elementarnym poziomie. Państwo nie działa, gdy nie jesteśmy w stanie uzyskać wsparcia w najbardziej podstawowych kwestiach. Złe praktyki rządzących, nonszalancja PiS-u wobec prawa i praworządności, afery, przekręty, oczernianie oponentów to polska codzienność, odkąd Zjednoczona Prawica przejęła władzę. Przekonanie, że można wszystko, że nie ma żadnych nieprzekraczalnych granic, bardzo szybko udziela się innym. W takich warunkach choroba dysfunkcji i nadużyć rozchodzi się po całym kraju, korodując najpierw system państwowy.

Żyjemy w czasach pełzającej dyktatury, która coraz bardziej daje o sobie znać w naszej codzienności.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Zawirowania w instytucji formalnie zwanej Trybunałem Konstytucyjnym, a już dawno zainfekowanej niepraworządnością (jak ocenił Naczelny Sąd Administracyjny), osiągnęły kolejny poziom nonsensu. Należy oto rozstrzygnąć, czy osoba sprzecznie z prawem powołana na urząd prezesa Trybunału Konstytucyjnego zakończyła już kadencję, czy jej nie zakończyła. Chodzi przy tym o kierowanie instytucją, która utraciła przymioty Trybunału przewidzianego Konstytucją. W łonie tej instytucji toczy się bój ziobrowych z morawieckimi. Racja może leżeć po stronie Przyłębskiej, nikt bowiem nie gotuje tak dobrze i nie śpiewa tak uroczo dla samego prezesa Kaczyńskiego.

Pierwszą decyzją po wyborach powinno być wstrzymanie finansowania tej niekonstytucyjnej gromadki. Sejm nie może łożyć środków na byty pozaprawne. Ustalenie, czy kadencja Przyłębskiej się skończyła, czy też powinno się tu stosować przepisy obowiązujące jeszcze w chwili powołania na urząd (powołania – dodajmy – sprzecznego z prawem, bez wymaganej uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów TK), nie ma żadnego znaczenia. Instytucja rezydująca aktualnie przy al. Szucha nie jest zdolna do wydawania wywołujących skutki prawne orzeczeń. Jako całość symbolizuje degrengoladę państwa PiS-u. Doprowadzenie TK do takiego stanu jest deliktem konstytucyjnym i osoby za to odpowiedzialne będą musiały stanąć przed wymiarem sprawiedliwości praworządnej Rzeczypospolitej.

Podgryzanie sobie nawzajem gardeł przez zasiadających w atrapie Trybunału Konstytucyjnego atrapantów jest jedynie smutnym obrazem stanu państwa. Naszego państwa.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Czy wiecie, że po Krakowie jeżdżą nowoczesne autobusy elektryczne zaprojektowane i wyprodukowane przez spółdzielnię pracy? Oczywiście nie polską, lecz hiszpańską, a dokładnie z Kraju Basków.

Zmiany nie muszą być na lepsze, to oświeceniowa wiara, a my mamy XXI wiek.

Zmiany są stałe – mówił w antycznych czasach Heraklit z Efezu. I miał rację. Wszystko się zmienia i jedne, czego możemy być pewni, to to, że jutro będzie inny, nowy dzień. Kłopot w tym, że zbyt szybkie zmiany nie dają nam czasu na adaptację. Przed kilkoma miesiącami zniknęła księgarnia Logos z ulicy Brackiej w Krakowie. Fryderyk Zoll pisze, że jej los podzieli księgarnia-kawiarnia De Revolutionibus.

Zmiany. Ciche, niedostrzegalne przez tłumy turystów w Krakowie. Dostrzegane przez nielicznych, którzy lubią czytać papierowe książki. Tych jednak, jak się okazuje, jest za mało, by cenione przez nich miejsca były rentowne. Smutne to. Tempus fugit. Chciałoby się, żeby zmiany były na lepsze… Ale wiara w postęp to wiara oświeceniowa, a my mamy XXI wiek. Zmiany nie muszą być korzystne i nie są.

Zmienia się wszystko. My się zmieniamy. W miejsce księgarni zapewne pojawi się coś bardziej komercyjnego. Recepcja hostelu? Sklep z ubraniami z drugiego obiegu? Bar z piwem? Albo kolejne puste okno wystawowe, których ostatnio coraz więcej na starym mieście w Krakowie. Puste okna na parterach, puste okna na piętrach. Zmiany. Życie przeniesie się gdzieś, dostosujemy się do zmian. Ale jakoś tak smutno na duszy.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie KOD.

Dowiedziałem się wczoraj, że z ulicy Brackiej 12 w Krakowie zniknie kawiarnia i księgarnia De Revolutionibus. Fakt, że w samym centrum uniwersyteckiego miasta nie udało się utrzymać miejsca spotkań uczonych, studentów i miłośników książek, nie budzi zdziwienia. Współczesny człowiek sukcesu, taki jak Kadyrow, władca Czeczenii i sługus Putina, podkreśla z dumą, że nie przeczytał ani jednej książki, bo sam określa, co ma się w książkach znaleźć. I słusznie. Czytanie książek w świecie Żabek i Biedronek nie jest do niczego potrzebne. Równie zbędne są miejsca spotkań.

De Revolutionibus było – jest do końca lutego – miejscem szczególnym, bardzo znaczącym dla uniwersytetu. Prowadzono tam seminaria i dysputy filozoficzne, pisano artykuły i wiersze. Był to portal do wieloświata wyobraźni. Książki dawały poczucie bezpieczeństwa. Dowodziły, że ciągle istnieją ludzie myślący. Sam spędziłem tam mnóstwo czasu; żona mówi, że to mój drugi dom. Zamknięcie De Revo na pewno będzie korzystne dla mojego domowego budżetu, bo zawsze wracałem stamtąd obładowany książkami. Teraz o wielu publikacjach nawet się nie dowiem.

De Revolutionibus przynosiło straty. Lokal w centrum Krakowa można niewątpliwie wynająć zyskownie, są przecież Żabki i Biedronki. Nie wiem jednak, czy dobrze policzono wszystkie koszty. Uniwersytet żyje ze spotkań. I z książek. I ze wspólnego picia kawy. Oczywiście, na krótką metę uniwersytet także się nie opłaca.

Zamknięcie De Revolutionibus na Brackiej pozostawi pustkę. Jakieś myśli nie zostaną wymienione, jakieś książki nie będą przeczytane. Trochę niezauważenie zniknęła już z naprzeciwka księgarnia teologiczna, położona niemal w sercu Uniwersytetu Papieskiego. Pewnie też nie było komu czytać książek o filozofii, religii i teologii. Tego rodzaju wyrwy mówią wiele o naszych czasach i o uniwersytetach, o miejscach bez książek, spotkań i wspólnej kawy. Ale może to dobrze. Będzie nam lepiej w poczuciu, że Ziemia jest płaska i stanowi centrum świata wspartego na olbrzymich żółwiach. To też na swój sposób daje jakieś poczucie bezpieczeństwa.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Był to rok straszny, prawdziwy annus horribilis. 24 lutego świat zmienił się nie do poznania. Tuż za naszą miedzą wybuchła wojna. Coś, co znaliśmy dotąd jedynie z opowieści dziadków, z filmów i książek, coś, co w naszym świecie wydawało się nierealne, powróciło z całą brutalnością.

Dzień moich urodzin 27 lutego spędziłem w obszarze przygranicznym. Czekaliśmy na profesorki z dziećmi, na rodziny przyjaciół stojące w gigantycznych kolejkach na zimnie, w niepewności. Wtedy też po raz pierwszy przeszedłem granicę. Zobaczyłem tłum ludzi, między innymi zdezorientowanych studentów i studentki z Afryki i Azji. Zadzwoniła do mnie Marta z Kongresu Katoliczek i Katolików, abym pomógł uwięzionej na granicy grupie studentów z Zambii. Skontaktowałem się z Anetą, która interweniowała skutecznie za pośrednictwem rzecznika praw obywatelskich. A potem Marta wspomniała o zambijskich studentach z ukraińskich Sum, miasta rzekomo już zajętego przez Rosjan. Zatelefonowałem do zaprzyjaźnionego profesora z Moskwy. Bardzo się w tę sprawę zaangażował. Na szczęście Sumy pozostały w rękach ukraińskich i pomoc nie była potrzebna. Historia ta pokazuje ludzką solidarność i przyjaźń, których nie może zniszczyć wojna.

Jeszcze w lutym mój przyjaciel Serhij z Tarnopola przesłał mi listę sprzętu potrzebnego od zaraz. Byłem przerażony, nie wiedziałem, jak się do tego zabrać. Dzwoniłem do znajomych w różnych krajach. Lars z własnych pieniędzy kupił dron, a także zebrał środki na buty wojskowe i inne wyposażenie z listy Serhija. Potem dzięki moim synom nawiązałem współpracę z Fundacją im. Janusza Kurtyki. Paweł, prezes Fundacji, doprowadził do zmiany statutu, tak by umożliwić pomoc Ukrainie. Popłynęły środki od moich kolegów i koleżanek z Uniwersytetu Jagiellońskiego i innych uczelni. Aneta zdobyła w Niemczech kamizelki kuloodporne. Piotr z Wrocławia wraz z kolegami kupił radiostacje. Znajomi prawnicy i lekarze zaczęli gromadzić leki. Moja żona organizowała mieszkania dla rodzin ukraińskich. Dzięki gotowości przyjaciół, a często ludzi wcześniej mi nieznanych, udało się zapewnić wsparcie rzeczowe i finansowe.

Skala zaangażowania przerosła wszelkie wyobrażenia. Dołączyła i Leah z USA, i Dean z Kanady. Dzięki wielu osobom, w tym KOD-erom, zorganizowaliśmy pierwszy transport darów, odebrany przez Serhija na granicy. Pojechał z nami senator Bogdan Klich. Pomagał i konsul we Lwowie, i pan major ze straży granicznej, i Caritas. Fakt, że działo się to przy wsparciu Fundacji im. Janusza Kurtyki, miał wymiar symboliczny. Tymczasem w Osnabrück z inicjatywy kolegów z tamtejszego uniwersytetu: Larsa, Hansa, Georga, a także dzięki dr Robertowi z Hamburga, powstało Stowarzyszenie Ukrainer Hilfe, Osnabrück, Krakau Ternopil. Tam też zaczęto zbierać fundusze, a miejscowi aptekarze gromadzili leki, w tym te trudno dostępne. Ktoś użyczył ciężarówki i podarował pieniądze na drogę, i tak pojechaliśmy z transportem drugi raz. Niezmierną pomoc świadczył sklep militarny na ulicy Piwnej w Krakowie – dawał upusty, odraczał płatności. Kolejny transport sprzętu z Niemiec przyjechał autem podstawionym przez ochotniczą straż pożarną z podgamburskiej gminy. A potem otrzymaliśmy samochód strażacki, który zawieźliśmy do Tarnopola, aby stamtąd wyruszył do Mikołajewa. Serhij dostał smsa od żołnierzy, że nasze hełmy uratowały życie.

Do zbiórki włączył się KOD Małopolskie, zbierał także Kongres Katoliczek i Katolików. Wytworzyła się struktura i sieć powiązań ponad podziałami i bardzo różnymi granicami. Udało się (dzięki pomocy Rafała) przekonać Bank PKO, by przekazał nam dla Ukrainy samochody terenowe i transportowe. O jednej toyocie wiem, że zanim trafił w nią pocisk, ocaliła życie wielu ludzi. Od banku otrzymaliśmy również środki na drony. Z pieniędzy zbieranych przez Fundację im. Kurtyki oraz KOD kupiliśmy busa (Ewelina, dzięki), który z Tarnopola jeździł z wyposażeniem na wschód, a stamtąd wywoził ludzi. Załatwiliśmy też inne samochody i przyczepę mieszkalną – wszystko dzięki ludzkiej życzliwości. Monachijska fundacja katolicka Pro Femina kupiła za ponad 60 000 euro rzeczy potrzebne dla matek i dzieci, przesłane do Chersonia w transporcie wspomaganym przez Kongres Katoliczek i Katolików.

Moi koledzy z wydziałów prawa dokonywali cudów. Dzięki, Arku, za nieprawdopodobną pomoc. Dzięki, Damianie. Dzięki, Moniko. Wspierali nas moi stryjeczni bracia Michał, Łukasz, Jan, Maciek, Jurek. Dzięki nim zdobywałem mundury, samochody, opony, generatory. Małgosia w bardzo ważnym momencie wspomogła nas wpłatą. Nawiązałem współpracę z Pawłem, przedsiębiorcą z Blitzmann Technologies. Dzięki niemu mogłem sprawnie kupować natowskie apteczki, hełmy, kamizelki, ciepłe mundury, ciepłe ubrania, żywność, generatory – znowu z upustami i cierpliwym czekaniem na wpłatę. Generatory kupiliśmy też za środki z Niemiec pozyskane od emerytów, profesorów, rolników, dziennikarzy. Francuska fundacja Plateforme Humanitaire et Solidarite de l’Herault dostarczyła tira pełnego łóżek szpitalnych. Tu był nieoceniony wkład Małgosi z KOD, Urzędu Miasta Krakowa, a także Maćka, Andrija, Tarasa i wielu kolegów, na których można zawsze liczyć. Pomagał mój tato, żona, Darek, bliżsi i dalsi przyjaciele, znajomi i nieznajomi, a płynne funkcjonowanie zapewniała współpraca Natalii, Serhija, Alisy, Svitlany, Oksany, Andrija, Andzeliki, Saszy, Igora, Wasilija i wielu innych. Nie sposób wyliczyć wszystkich. Mam nadzieję, że za pośrednictwem Polskiej Misji Medycznej uda nam się również zorganizować pomoc dla szpitala w Tarnopolu i Chersoniu.

Dziękuję Wam wszystkim za ten rok. Każdy, kto wpłacił choćby najmniejszą sumę, kto w jakikolwiek sposób udzielił wsparcia, dał wyraz wielkiej ogólnoludzkiej solidarności. Zmęczenie wojną nas nie pokonało. Przeważyła przyjaźń, solidarność, przezwyciężenie podziałów dla wspólnej sprawy. Dzięki temu możemy dziś nie tylko z niepokojem, ale i z nadzieją patrzeć, co przyniesie rok 2023.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Po wielu latach na Salwatorze na ul. Kościuszki, KOD Małopolskie przeprowadza się do nowej siedziby w centrum Krakowa.
Od 1 stycznia 2023 znajdziecie nas na ul. Blich 3/14 (31-502 Kraków) w oficynie kamienicy.

Za nami kolejny smutny rok, w którym PiS niszczyło nasze państwo i naszą rzeczywistość. Przed nami nowy rok, nowe możliwości. Jaki będzie 2023, czas pokaże. Wiele zależy od nas. Mam jednak wrażenie, że sami dużo potrafimy zniszczyć i nikt do tego nie jest nam potrzebny. Na razie w dziwnej ciszy robię małe sylwestrowe podsumowanie.

Czy najgorsze już za nami? W XXI wieku aktywiści i aktywistki zaczęli liczyć i pojawiły się dość zatrważające statystyki – niestety, niepełne. We Włoszech, gdzie liczą od 2008 roku, stwierdzono, że w noc sylwestrową ginie w tym kraju około 50 000 zwierząt. Dodajmy, że to są dane dotyczące zwierząt, do których zdołano dotrzeć. W Polsce w zeszłym roku próbowano ogarnąć problem systemowo, ale liczących martwe zwierzęta było za mało i w rachunkach nie uwzględniono zwierząt żyjących „dziko”. Pozostaje spojrzeć, co dzieje się z naszymi domowymi pupilami: nerwowość, przerażenie, wciskanie się w ciemny kąt, paniczna ucieczka, zawały serca.

Żyjemy w świecie, w którym czwarte wielkie wymieranie zwierząt stało się bolesnym faktem. Co rok żegnamy się z gatunkami ginącymi przez działalność człowieka. Nadal też urządzamy polowania, uznając, że to należna nam ludziom rozrywka. Regularnie gotujemy zwierzętom piekło. Noc sylwestrowa to jeden z tych koszmarnych momentów.

Sylwester jest horrorem nie tylko dla zwierząt. Całe życie będę pamiętać zapłakane oczy mojej znajomej, która w każdą noc sylwestrową zamykała się z mężem w domu. W nalotach II wojny światowej mąż stracił całą rodzinę i odtąd podczas zabawy sylwestrowej mdlał z przerażenia. Nic nie pomagało, jeszcze tydzień później nie był w stanie o własnych siłach wyjść z domu. Ci ludzie już nie żyją; coraz mniej jest wśród nas osób, które pamiętają tamtą traumę. Są jednak inni: uchodźcy z Ukrainy, którzy spędzali dnie i noce pod ostrzałem, zamknięci w piwnicach, przerażeni, że zbliża się ich śmierć. Każda petarda przypomina im tamtą grozę.

Przejadamy nasz świat, wycinamy lasy, wypalamy łąki, budujemy nowe autostrady, miasta, dzielnice, betonujemy, grodzimy, jeździmy, huczymy, strzelamy. Uczyniliśmy ziemię sobie poddaną do tego stopnia, że brakuje już na niej miejsca dla innych istot żyjących.

Sylwester za nami. Huczny, z przytupem, z fajerwerkami. Dzisiaj wiele osób obudziło się z kacem, zmęczonych, zachrypniętych. Teraz będą mogli opowiadać, jak dobrze się bawili. Pozostaną zdjęcia i kilka lajków w mediach społecznościowych, a potem wszyscy o sylwestrze zapomną, ruszą do swoich zajęć, do codzienności. Nikt nie zdoła policzyć martwych zwierząt, które dostały zawału z przerażenia albo zabiły się w panicznej ucieczce. Nikt nie będzie w stanie zbadać, ilu zwierzętom skróciło to życie, ile zapadnie na choroby spowodowane stresem. O sylwestrze przecież się nie pamięta, to tylko jedna noc szaleństwa.

Przed nami rok wyborczy. Martwimy się o złamaną praworządność, przeraża nas bezprawie fundowane nam przez PiS. Czas jednak pomyśleć szerzej, czas zatroszczyć się o nowe prawo chroniące zwierzęta. Okres zmian po odzyskaniu demokracji w Polsce powinien być też okresem intensywnej pracy na rzecz zachowania klimatu i bioróżnorodności. Wielkie wymieranie to ogromne zagrożenie dla istnienia życia na ziemi. Nasza działalność jest niszczycielska i okrutna. Dla jednej nocy zabawy potrafimy bezmyślnie wystrzelić w powietrze tony petard. Śmierć, jaką niesiemy innym, jest niczym niezasłużona i niczemu nie służy. Potrzebne jest nam dobre prawo, które zabezpieczy świat przed nami samymi. W przeciwnym razie przejemy świat i zabawimy na śmierć otaczającą nas rzeczywistość. A w świecie bez zwierząt, w świecie pustyni, nic nie przetrwa.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Wśród nocnej ciszy, w grudniowy czas, rozchodzi się moc życzeń. Czasami tak mocnych życzeń, że człowiek ma ochotę obudzić się z koszmaru. Ale nie, to nie koszmar, to nasza rzeczywistość, jak zawsze skrzeczy i to mocno, tym razem nagranymi życzeniami pełnymi miłości bliźniego i teorii spiskowej. Uwaga, politycy atakują w sieci, tym razem na świąteczną modłę.

Grudniowe słodkości tak jak życzenia, grzaniec, prezenty, zakupy i porządki wylewają się zewsząd. Trzeba docenić polityków i polityczki, że nie tylko w okresie przedwyborczym chcą nam podarować wszystko to, co najlepsze. Aktywność w sieci, przed świętami i sylwestrem wzrasta jak drgania sejsmografu przed trzęsieniem ziemi. Czasami z tej erupcji wyskakuje dość osobliwa lawa, w niektórych przypadkach można się zastanawiać czy to aby nie szambo.

Antoni Macierewicz to polityk fazowy – raz jest na świeczniku i można go dostrzec prawie codziennie. A czasami Prezes Narodu chowa swojego pupilka do sejfu. Zwłaszcza przed wyborami Macierewicz z reguły ląduje w odosobnieniu i PiS udaje, że się uśmiecha. Jedno jest pewne, pojawienia się tego człowieka zawsze gwarantuje nam ciekawe przeżycia. Niestety przy okazji ubywa nam z budżetu państwa dość spora suma pieniędzy pewnie nie warta tych wybuchów pomysłowości i eksploatacji teorii spiskowych.

Przed świętami Macierewicz przemówił, a że nie była to jeszcze wigilia, więc jak zawsze mówił do serca, po swojemu, a nie ludzkim głosem. I tak w życzeniach świątecznych mogliśmy usłyszeć o dobru i złu, jakie dzielą Polaków i Polki (choć w myśli Macierewicza mamy tylko jedną płeć, tą dla niego słuszną, męską). Po stronie zła mamy „imperializm rosyjski”, „zagrożenie ze strony Niemiec, które dążą do tego, aby objąć wszystkie państwa UE swoją dominacją”, „atak ideologii antyludzkiej”, „ideologii śmierci”. Po stronie dobra jest „pokój”, „tradycja narodowa” i oczywiście wiara, „nasza wiara”, „nasza walka o niepodległość” i „nasza rodzina”. W ten sposób w umyśle Wielkiego Śledczego jakże pięknie wszystko z wszystkim się wymieszało. Te życzenia są jak sylwestrowy drink, gdy do szejkera nieco już pijany barman wrzucił wszystko, łącznie z płynem do mycia naczyń. I tak wychodzi nam, że chrześcijaństwo to rodzina i walka narodowa o niepodległość, która musi przeciwstawić się antyludzkiej śmierci i propagandzie zbłądzenia niemiecko-rosyjskiego spisku. Wszystko, co złe, jak pamiętamy, zaczęło się oczywiście w Smoleńsku, i rozwija się po dziś dzień. Dlatego do broni, czyli do pasterki i kolacji wigilijnej, a potem do broni i niech się nowy rok szczęśliwie rozwija. Alleluja i do broni.

W tych życzeniach w zasadzie nic nowego się nie dzieje. To, że Macierewicz ma odlotowy styl widzenia świata, wiemy już od dawna. Obsesja na punkcie polskości i naszości to stara choroba PiS, szczucie na innych to też metoda od dawna stosowana. To, co w tym przekazie jest najważniejsze to przede wszystkim nienawiść. Zalana słodyczą, w tle z symbolami religijnymi, nienawiść do całego świata, wszystkich tych, którzy nie chcą się podporządkować, którzy nie myślą tak jak „my”, czy próbują myśleć inaczej.

Największa patologia naszych czasów i największy problem polskiej polityki: myślenie pełne nienawiści, działanie zakładające, że tylko poprzez awanturę i podziały możemy dojść do czegokolwiek. W życzeniach Macierewicza, jednego z czołowych polityków PiS (choć nie raz skrywanego i stylizowanego na cierpiącego mędrca) w tym przekazie pojawia się ta stała nuta: nienawiści i nietolerancji. Życzenia pełne jadu to doskonała ilustracja tego wszystkiego, co od ośmiu lat funduje nam PiS.

Jako ateistka na święta spoglądam z boku. W wigilię i święta siedzę sobie z mamą przy stole, gramy w dixit, czytamy, czasami podjadamy wegańskie pierniczki. I gdy tak słucham tych wszystkich życzeń, tych wszystkich awantur, które cały czas wylewane są nam na głowę, to tak niechrześcijańsko, niereligijnie, życzę państwu: wdech nienawiści – wydech spokoju. Niech sobie gadają, w końcu w nowym roku są wybory, więc czas wystawić im rachunek za zniszczoną Polskę.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

To są szczególne Święta. Przypadają w smutny czas wojny, niepokojów, chorób. To Święta czasów niemal apokaliptycznych. A jednak jak każde Święta Bożego Narodzenia niosą nadzieję – nadzieję na pokój, na lepszą Polskę, na ludzką solidarność.

Ten rok oprócz zła wojny, hipokryzji polityków, ich kłamstw i oszczerstw dał nam także niebywały zryw solidarności, pomocy, poświęcenia. Niech z tej strony zostanie zapamiętany. Przywróćmy tym Świętom właściwe znaczenie: dzielonego z innym chleba/opłatka i wolnego miejsca przy stole, które naprawdę zaprasza. Wszystkim Czytelnikom, Redakcji, Koderom życzę szczęśliwych Świąt, po których nastanie pokój na ziemi. Pokój dla nas wszystkich!

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Świat, w którym się poznaliśmy, był innym światem. Świat, w którym pisaliśmy do Państwa w ubiegłym roku, wyglądał inaczej. Liczyliśmy na uspokojenie – przyszedł zamęt. Spodziewaliśmy się pokoju – przyszła wojna. Obawialiśmy się, że zwycięży egoizm – a ludzka solidarność okazała się silna jak nigdy.

Oby w nadchodzącym roku strach rozpłynął się w promieniach słońca, a znużenie prysło w obliczu zadań, jakie nas czekają. Jesteśmy silniejsi, niż nam się wydaje.

Doczekajmy – wspierając się wzajemnie – wiosny, która zawsze w końcu nadchodzi. Przygotujmy wspólnie piękną jesień.

Z najlepszymi życzeniami

Zarząd Regionu Małopolskie KOD

Zapraszamy w środę, 4 stycznia, tradycyjnie o godzinie 20:00. Jako kanwę do dyskusji proponujemy książkę Jarosława Kurskiego „Dziady i dybuki”: [...]\n

Obsesja Kaczyńskiego na punkcie Niemiec, podejmowane przez tego antypolskiego polityka próby rozbicia NATO i UE oraz zaprzepaszczenia procesu pojednania rozpoczętego listem polskich biskupów z 1965 roku, budzą coraz większe obrzydzenie.

Żeby to było poważne, powinny to być wojska amerykańskie. Nie życzyłbym sobie wojsk niemieckich na polskim terytorium. Przynajmniej siedem pokoleń musi minąć, zanim to będzie dopuszczalne.
(J.Kaczyński o wojskach NATO w Polsce)

Jeśli chodzi o samego prezesa, nie ma się czemu dziwić. Jest to człowiek zakompleksiony, bez pojęcia o Niemczech, który karmi się podobną ignorancją swoich słuchaczy. Fascynująca jest natomiast postawa tych PiS-owskich doradców, którzy Niemców znają, rozumieją, jak rozwinięta jest ich demokracja, i zdają sobie doskonale sprawę, że UE nie stanowi instrumentu władzy Niemiec, ale mechanizm równoważący asymetrię mocy wśród państw unijnych. Ich milczenie wobec bredni Kaczyńskiego jest po prostu niemoralne.

Obraźliwe wypowiedzi prezesa nie dotyczą jakichś abstrakcyjnych bytów, ale konkretnych ludzi. Dotyczą mojego przyjaciela Hansa, zawsze gotowego do pomocy polskim i ukraińskim uczonym, gorącego zwolennika ich włączania do europejskich sieci naukowych. Dotyczą Christiana, wybitnego Europejczyka, który wyobrażał sobie Francję, Niemcy i Polskę jako konie pociągowe UE. Dotyczą Larsa, który tuż po wybuchu wojny kupił za kilka tysięcy euro dron dla Ukrainy, a potem wraz z innymi założył stowarzyszenie Kraków – Osnabrück – Tarnopol, niosące Ukraińcom pomoc humanitarną. Dotyczą Roberta, lekarza organizującego wsparcie medyczne dla Ukrainy. Prezes PiS-u obraża moich asystentów Patryka, Ninę, Konrada, Christinę, a robi to tylko dlatego, że są Niemcami. Nie ma pojęcia o ich życiu, poglądach, otwartości na Polskę.

Człowiek, który z jakiegokolwiek powodu, także z chęci utrzymania władzy, poniża innych, zasługuje na pogardę. Tak jak właśnie Jarosław Kaczyński.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

W dzisiejszym moim felietonie o tym, że nic a nic nie rozumiemy z mądrych propozycji naszego ukochanego przywódcy. Człowiek wolności, Wielki Prezes Narodu, chce nam dać wolność wyboru. Bo jaką wolność dzisiaj mamy? Możemy bezładnie i bezmyślnie skakać po kanałach. A tu będzie jeden pilot, pięć przycisków i jedna narodowa milicja, to znaczy telewizja. Świadomie naciśniemy numer 1 i będzie numer 1: uśmiechnięta twarz Prezesa. Wszak Polska jest najważniejsza!

Numer jeden to numer jeden. Wie to każdy. Skąd więc to zdziwienie? A poza tym tu jest Polska, prawda? Po co to oburzenie i nerwy?

Wszystko zaczęło się od Mikołaja Reja: Polacy nie gęsi, swój język mają. Potem Tadeusz Rejtan pokazał, jak się walczy w słusznej sprawie. A teraz my, totalna opozycja, podnosimy jakieś dziwne larum, marudzimy, krzyczymy, burdy wszczynamy. Złe to, oj, złe z naszej strony. Widać, że nic nie rozumiemy. Numer jeden – piękna, smukła jedynka na pilocie – należy się tylko jednej słusznej stacji: polskiej stacji, stacji narodowej, co panieńskim rumieńcem i dzięcieliną pała.

Zła, totalna opozycja, nie rozumie, wiedzy nie ma. Przecież nasz kraj zawsze musi być na pierwszym miejscu, a nie jakieś tam TVN-y, Polsaty czy – strach pomyśleć! – BBC-y z całą tą niepolską zgrają. Nie po to Kaczyński walczył za Polskę już pod Grunwaldem i pod Wiedniem, żeby teraz na pilocie nie było polskiej stacji w polskim kraju. Nie po to polska Wanda się topiła w polskiej Wiśle, by pilot nam się teraz germanił czy amerykanizował.

Jeśli ktoś jeszcze nie rozumie, o co chodzi, proszę szybciutko włączyć tę naszą narodową skarbnicę wiedzy. Tam można od razu dowiedzieć się wszystkiego. Otóż w Polsce dobrze się dzieje. Wprawdzie Tusk nie załatwił nam węgla na czas, ale mamy moc, mamy siłę, będziemy się grzać słowami prezesa i orędziem prezydenta. W TVP wszystko jest, jak trzeba. Jest miło, ładnie, poprawnie, jest klarownie, bez zbędnych pytań, niepotrzebnego powątpiewania, dopytywania. Tam ludzie są promienni, wiedzą, co myśleć i co robić, jak siedzieć, jak mówić.

I czy nie to właśnie nam Prezes Narodu obiecywał? Miała tu być Irlandia, więc gnamy do XIX wieku, kiedy Irlandczycy głodowali i ubożeli w katastrofalnym tempie. Na szczęście jest u nas Glapiński, który każdym słowem podnosi wartość absurdu. Miały tu być Węgry, więc zapewniono nam upartyjnione sądownictwo, media i władzę czule spoglądającą na Kreml. Wielki Prezes Narodu wprawdzie nie może otwarcie popierać Putina po tym, jak Polki i Polacy masowo ruszyli pomagać uchodźczyniom i uchodźcom z Ukrainy, ale już szaleństwem Macierewicza udało się zablokować uchwałę uznającą Rosję za państwo terrorystyczne i zbrodnicze. Oczywiście, że PiS nie może się posunąć do takich deklaracji, przecież Rosja Putina jest mu tak samo bliska, jak Węgry Orbana czy Francja Le Pen i trochę Włochy Giorgii Meloni (choć ta w swoim exposé zapowiedziała poparcie dla Ukrainy i przeciwstawienie się polityce Rosji).

Jak wiemy, Prezes Narodu jest człowiekiem wolności. Zawsze cenił sobie szczerą, otwartą dyskusję, jeździ więc teraz niestrudzenie po Polsce i rozmawia z prostym ludem. My zła opozycja tego jednak nie widzimy, nie rozumiemy, nie chcemy docenić. A przecież to piękny gest, a ile przy tym śmiechu i radości, wszak Prezes Narodu to taki miły, ciepły człowiek. Jakże się zdziwił biedaczek, kiedy zło znów go dopadło, tym razem wciskając się na miejsce spotkania w Legnicy. Na szczęście w TVP 1 wszystko dobrze się skończyło, wszystko zostało odpowiednio pokazane i zinterpretowane.

Tak sobie myślę, że my zła opozycja naprawdę nie mamy pojęcia, jak ważny jest ten numer 1 na pilocie. Przecież tu chodzi o świadomość nas, prostych ludzi. Kiedy tak sobie siądziemy przed telewizorkiem – bo internet nam wykasują (zresztą, po co nam te internety, tam tylko seks i koty, koty i seks, samo zepsucie) – no więc kiedy sobie siądziemy przed telewizorkiem, po co mamy się zastanawiać, namyślać, głowić? Proponuję pilota z pięcioma przyciskami i ani jednym więcej: TVP1, TVP2, Telewizja Rydzyk, Kanał Edukacji Narodowej (awans kuratorce oświaty Barbarze Nowak się należy), Kanał Tradycji i Polskiej Historii (oczywiście prowadzony przez Wojciecha Roszkowskiego). I wystarczy!

Wolność wyboru na tym polega, by wybierać mądrze. A jeśli naród wybierać nie potrafi, to się naród nauczy.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

10 grudnia jest obchodzony na niemal całym świecie jako Dzień Praw Człowieka. W tym roku darowałbym sobie obchody, tym bardziej gdyby miało je organizować Ordo Iuris.

Solidarność Rodzin – program rozpoczyna działanie. Program dotyczy rodzin polskich chcących pomóc rodzinom ukraińskim. Po dwóch miesiącach przygotowań rusza program [...]\n

Zapraszamy w środę, 7 grudnia, tradycyjnie o godzinie 20:00. Jako kanwę do dyskusji proponujemy książkę Tomasza Stawiszyńskiego „Reguły na czas [...]\n

Dzisiaj w moim felietonie o wielkim patriotycznym geście pozbycia się jarzma nieniemieckiego i o tym, jak się nasza dzielność ma do węgla i do stali.

Niecnie pod nami kopie dołki kapitalizm,
Znowu perfidna myśl im w głowach się zalęgła,
Nie chcą kupować naszej walcowanej stali,
Jak na przekór zaniżyli ceny węgla.

(Andrzej Jarecki „Nil desperandum” – piosenka Jana Kobuszewskiego z Kabaretu Olgi Lipińskiej)

I co się zmieniło? Nic się nie zmieniło. Wielki wódz wie, że jak było w czasach jego młodości, potem młodości drugiej i trzeciej, tak i jest dzisiaj. Oto niecnie pod nami kopie dołki dziki Zachód ze swoją koncepcją wolności i praworządności, oto Unia Europejska żyć nam nie daje. Wielki wódz objeżdża Polskę i tłumaczy pracowicie, że nie pozwoli, by dzieci nam germanić jakimiś Patriotami czy innymi Idiotami, on to wszystko przejrzał, był wszak na dworcu w Wiedniu i mu się nie spodobało. Poza tym Niemiec, nasz wróg odwieczny, tylko czyha: najpierw nam sprawi wyrzutnie, a później to już nie wiadomo co. To znaczy wiadomo, wódz wielki, acz mały wie to doskonale – będzie nas Zachód laicyzował, genderował i lewicował. My dumny szczep piastowy mamy swoją walcowaną stal, węgiel, żarówki te normalne, nie jakieś tam wymyślne energooszczędne, mamy swój rozum, język i nie będziemy niczyimi wasalami.

I tak wstaliśmy z kolan, walnęliśmy głową o naszą wielkość, potęgę militarną – tak, nie bójmy się powiedzieć tego otwarcie, bo przecież nasi ułani malowane dzieci, nasza husaria, nasza wiktoria pod Wiedniem, a i jeszcze to my pokonaliśmy zakon krzyżacki. Niech więc się już Niemcy tak nie niepokoją, nie martwią, my naprawdę nie potrzebujemy żadnych wyrzutni, żadnego systemu antylotnicznego, antybombowego, mamy Macierewicza, parówki i sami potrafimy się bronić. Do niczego nam ten Zachód cały, co to wygląda dziwnie i zachowuje się jeszcze dziwniej.

Nie to, co w wizji wielkiego małego wodza: Polska przykurzona, wywalcowana, węglowa, w której nic nie jest już nam potrzebne, bo wszystko mamy – jak za Kołodzieja Piasta albo przynajmniej jak za czasów młodości pana prezesa. Jeszcze tylko dziatwie dać mundurki z nadrukiem „PiS” i niebieskie krawaciki w barwach partii, założyć koła młodzieżowe im. Kaczyńskiego, kluby sportowe im. Jarosława Wielkiego i się wychowa, wyedukuje, tak żeby było, jak było, albo jeszcze lepiej.

Perfidna myśl im w głowach się zalęgła i podglądają, na ręce nam się gapią, nie pozwalają reformy dokonać wspaniałej. Ale po co nam to ich unijne prawo? Mamy własne! A nasze prawo, tak jak nasz węgiel, trwałe, dobre, proste. Rzetelnością Morawieckiego potwierdzone, mądrością Suskiego oświecone, zdolnością organizacyjną Sasina realizowane, sprawiedliwe i prawe jak sam minister sprawiedliwości i godności. Czego nam trzeba więcej? Co nam się tu pchają, kary naliczają? Perfidne są te zachodnie ludzie!

I znów mi w głowie taka perfidna myśl się zalęgła, że ja to już kiedyś oglądałam, już kiedyś to widziałam. Takie zabawy dzieciaka w kolejkach, machlojki, kombinacje, węgiel kupowany za mięso, mięso kupowane za wódkę. Swojsko, przaśnie, poza XXI wiekiem, poza współczesnością, globalizacją, poza konkurencją świata. Spokojnie, cicho, bezpiecznie. Kaczyński mebluje nam Polskę poza światem, gdzieś w kosmosie własnej głowy, całkiem zagubionej w innej galaktyce. Co gorsza, ma swój twardy elektorat i ludzi, który wierzą, że jeśli za wodzem będą poszczekiwać na Unię Europejską, to dobrze, że jeśli się odwrócą od naszych sojuszników i sąsiadów, to jeszcze lepiej. Radosny sen Putina. Czarny sen ekologii.

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Komisja Europejska przygotowała specjalną dyrektywę Omnibus, która weszła w życie 28 maja 2022 roku. Dyrektywa ma wzmocnić ochronę konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, szczególnie w takich okresach jak Czarny Tydzień, by nie był czar…

Poseł Suski, symbol i miara intelektualnej jakości PiS-u, wkracza na arenę międzynarodową.

Dumnie wyjaśnia, dlaczego Polska nie przyjmie systemów Patriot od Niemiec, kraju znanego prezesowi PiS-u z lektur szkolnych takich jak „Placówka” oraz filmów typu „Stawka większa niż życie”. Poseł Suski film zapewne oglądał, książki raczej nie czytał, ale prezes PiS-u mógł mu o niej opowiedzieć, a przynajmniej wskazać wnioski płynące z tego dzieła dla współczesnej polityki międzynarodowej. Wiedza ta czyni Suskiego PiS-owskim ekspertem od spraw niemieckich. Pozwala mu dostrzec wraże intencje Niemców, w jego ocenie – a zatem w ocenie prezesa, bo obaj korzystają z tego samego centralnego ośrodka nerwowego – popierających skrycie Rosjan. Dlatego Polska z dumą pozostanie wobec ataków tychże Rosjan bezbronna.

Meandry polityki międzynarodowej PiS-u kierowanej przez mędrców o tej jakości myśli nie wzbudzają ani trochę śmiechu. Niemcy chciały w ramach współpracy sojuszniczej z bliską im natowską i unijną Polską wzmocnić naszą obronę rakietową, praktycznie nieistniejącą na poziomie średniego i dalekiego zasięgu. Pomoc została bezmyślnie odrzucona. Zgodnie z PiS-owską logiką, jeśli Rosja bezpośrednio napadnie na Polskę, Kaczyński ustami posła Suskiego wzgardliwie odrzuci wsparcie ze strony Niemiec. Ciąg dalszy jest oczywisty: Polska zostanie sama. Jakie to szczęście, że pomiędzy głównym terytorium Rosji a Polską mieszka dzielny naród mający mądrych przywódców. Gdyby bowiem to zewnętrznie zasilanemu intelektualnie Suskiemu przyszło się zmierzyć z Moskwą, nie zdążylibyśmy nawet mrugnąć okiem. A wszystko przez te Niemcy…

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Wiceminister finansów Artur Soboń stwierdził w wywiadzie, że prezes Kaczyński, jako ten, który procesy społeczne postrzega szerzej, zna się lepiej na ekonomii niż minister finansów Magdalena Rzeczkowska.

Nie sposób nie uwierzyć wiceministrowi Soboniowi. A skoro już mu uwierzymy, to musimy zacząć się bać. Ministra Rzeczkowska została przecież w ten sposób oceniona przez swojego podwładnego jako absolutna ignorantka ekonomiczna: oto nawet osoba, która nie ma o ekonomii najmniejszego pojęcia, jest podobno bardziej od Rzeczkowskiej kompetentna w tym zakresie. Pani Rzeczkowska ma zatem tylko trzy wyjścia: wytoczyć swojemu wiceministrowi sprawę o pomówienie, odejść z ministerstwa lub natychmiast wyrzucić wiceministra, w przeciwnym bowiem razie potwierdzi wyrażoną przez Sobonia ocenę. Rzeczywistość stanie się wtedy bardziej zrozumiała, znikną też wątpliwości co do sprawców nadchodzącej katastrofy gospodarczej.

Tak to sobie pod kierownictwem geniusza ekonomii i jego mniej kompetentnych pomocników dążymy do gospodarczej tragedii. Strach się bać.

---

Felieton jest wyrazem opinii autora. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Przed nami 16 dni akcji przeciwko przemocy ze względu na płeć – dni smutnych, bo wciąż nam potrzebnych, dni przerażających, bo gwałt nadal jest bronią wymierzoną w kobiety, w społeczeństwo, a przemoc domowa jest bagatelizowana lub niedostrzegana.

To tylko szesnaście dni. Zaczynają się 25 listopada, w Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy Wobec Kobiet, a kończą 10 grudnia, w Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka.

W XXI wieku wciąż musimy powtarzać, że przemoc jest złem, że wojna jest zniszczeniem, gwałt śmiercią zadawaną na raty. W 2022 roku wciąż musimy walczyć, by kobiety miały zagwarantowane podstawowe prawa. W XXI wieku wciąż nie uczy się dziewczynek i chłopców, czym jest przemoc. W szkołach brakuje edukacji na temat przemocy psychicznej, fizycznej czy ekonomicznej. W 2022 roku wciąż obowiązuje w Polsce prawo, które pozwala gwałcicielowi na bezkarność, bo kobieta „nie krzyczała zbyt głośno”, „była przecież pijana”, „sama się prosiła”, „po co z nim poszła na imprezę/ do domu”. Wciąż to ona jest „winna” tego, że ją zaatakowano, zniewolono, zgwałcono. To kobieta wciąż „prowokuje”, jest „źle” ubrana. W XXI wieku przemoc domowa nadal jest skrywana, niezrozumiana, wypierana, a wiele kobiet doświadczających przemocy, które odważą się opowiedzieć o swoim piekle, może usłyszeć: „Nie przesadzaj, to taki dobry mąż”, „Jak sobie bez niego poradzisz?”, „Dlaczego chcesz odebrać dzieciom ojca?”.

Weronika Buszta ma 25 lat i została zgwałcona. Zgwałcono ją tylko dlatego, że jest kobietą. To cała jej wina i cała jej kara: jest kobietą. Jest też niezwykle odważną osobą. Pokazała twarz. Na plakacie antyprzemocowym pozuje nago, a na jej piersi czerwoną farbą wypisano okrutne słowa: „zostałam zgwałcona”. To niezwykła, dzielna, mądra kobieta, która znalazła w sobie siłę, by mówić o gwałcie i upomnieć się o miliony kobiet gwałconych na całym świecie. „To jest moje ciało, możesz je podziwiać, ale nie możesz go dotknąć bez mojej zgody”. To jestem ja, jestem osobą, podmiotem, jestem człowiekiem – proste słowa, prosta prawda, która wciąż nie jest faktem dla niezliczonych kobiet.

Adwokatka Danuta Wawrowska, posłanka Anita Kucharska-Dziedzic i aktywistka Joanna Piotrowska 8 marca 2021 złożyły projekt ustawy zmieniającej definicję gwałtu. „Tylko «tak» oznacza zgodę”. Tylko „tak”. Kobieta nie może wiecznie uciekać, krzyczeć, walczyć, być jak zaszczuta istota pilnująca każdego swojego kroku. Wieczorny spacer, bieg po parku, wyjście na imprezę, do kina czy na koncert nie mogą być winą zasługującą na przemoc i gwałt. Kobieta nie może nieustannie czuwać, zastanawiać się nad swoim ubiorem, każdym gestem i słowem, nad bezpieczną drogą do domu. Kobieta jest obywatelką, kobieta jest człowiekiem – ma prawo, by być bezpieczna, szanowana, nieuprzedmiotowiona. Kobieta ma prawo do bycia sobą.

Kampania 16 dni akcji przeciwko przemocy wzywa nas jak co roku, byśmy wreszcie wprowadzili normalność, stając po stronie kobiet. Zrozumienie zamiast podejrzliwości, gdy dowiadujemy się o doświadczonej przemocy, wsparcie zamiast przepytywania i dociekania, co zgwałcona kobieta zrobiła „złego”, solidarność zamiast drwiny, jasno działające prawo – to jest nam dzisiaj potrzebne. Nie będziemy żyli w normalnym kraju, w normalnym świecie, jeżeli kobietę wciąż się dyskryminuje, uprzedmiotowia i gwałci za samą jej płeć, za jej ciało. Ciało kobiety nie jest polem walki, nie jest przestrzenią realizacji męskiego pożądania, nie jest projektem popkultury. Ciało kobiety jest jej ciałem. „TYLKO «TAK» OZNACZA ZGODĘ”, gwałt jest złem, przemoc jest naszą codzienną tragedią.

Dopóki będziemy potrzebowali 16 dni akcji przeciwko przemocy, mamy problem. Dopóki gwałciciel i przemocnik odchodzą wolni, mamy świat zaburzonych relacji. Dopóki kobieta nie może być sobą, nie mamy demokracji. Potrzebna jest nam normalność, w której każdy i każda z nas może żyć, nie bojąc się napaści za samo to, że jest, że żyje, że ma ciało.

#tylkotakoznaczazgodę

---

Felieton jest wyrazem opinii autorki. Nie prezentuje stanowiska ZR Małopolskie.

Jak powinniśmy zareagować na podłość tych, którzy na wzór przedwojennych oenerowskich bojówek zerwali krakowskie spotkanie z ukraińską pisarką Oksaną Zabużko?

Wspaniała, bliska Polsce ukraińska pisarka Oksana Zabużko odbierała wczoraj w Krakowie nagrodę im. Stanisława Vincenza. Wśród publiczności znalazła się grupa nacjonalistycznych bandytów, którzy haniebnie przerwali uroczystość, wyjąc coś o Wołyniu.

Nie przegap wydarzenia!
Zostaw swój telefon w formularzu i otrzymuj darmowe SMS o wszystkich wydarzeniach organizowanych przez KOD w Małopolsce.

Formularz znajdziesz tu: https://forms.office.com/r/U8S0m6pRzq